François-Auguste-René Rodin’e gönderme, ( Les Bourgeois de Calais )formunun bozulması üzerine

Figüratif deformasyon, pratiğimde biçimsel bir strateji değil, yapısal bir durum olarak işler. Figürü temsil edilecek sabit bir varlık olarak değil, sürekli çözülen ve yeniden kurulan bir alan olarak ele alırım. Bu anlamda resim, temsilin sınırlarını genişleten değil, onun otoritesini sistematik olarak çözen bir zemine dönüşür. Çalışmalarımın merkezinde, “kontrollü çözülme” olarak tanımladığım bir süreç yer alır: her müdahale imgeyi parçalar, ancak aynı anda onu istikrarsız bir yapı içinde yeniden örgütler. Form ne korunur ne de tamamen yok edilir; sürekli müzakere halinde askıda tutulur. Bu durum, tanıdıklık ile yabancılığın eşzamanlı var olduğu, çözülmeyen bir “eşik imge” üretir. Fotoğraf, sinema ve figüratif heykelden beslenen pratiğimde, referanslar doğrudan kullanılmaz; yerinden edilir ve bağlamından koparılır. Bu formlar, ontolojik bir belirsizlik içine çekilir. Tarihsel olarak kalıcılık ve ideal bütünlükle ilişkilendirilen heykelsi beden, tuvalde kırılgan, tamamlanmamış ve zamansal olarak istikrarsız bir yapıya dönüşür. Tuval, görünürlüğün sürekli sorgulandığı bir gerilim alanı haline gelir. Ortaya çıkan şey, geleneksel anlamda bir imge değil; istikrarsız bir algı alanıdır. Burada figür gerçekliği temsil etmez; gerçekliğin nasıl kurulduğunu, algılandığını ve parçalandığını açığa çıkarır.