anadolu kadınları

Sanatçının pratiği, Fibonacci dizisinin altın orana yönelen matematiksel sürekliliğinden türeyen spiral form üzerinden, görsel alanı yapılandıran kurucu bir matrise dönüşür. Bu spiral, yalnızca kompozisyonel bir düzenleme aracı değil; aynı zamanda algıyı yönlendiren, anlam üretimini katmanlandıran ve görsel deneyimi disipline eden epistemolojik bir çerçeve olarak işlev görür. Figürlerin konumlanışı ve aralarındaki ilişkisel ağ, Fibonacci oranları doğrultusunda kurgulanarak, ölçülebilir rasyonalite ile sezgisel duyumsama arasında titreşen bir görsel rejim kurar. Kapalı ve dar mekân kurguları, bu rejimin mekânsal karşılığını oluşturur; ancak bu alanlar, fiziksel sınırlılığın ötesinde, öznenin toplumsal ve psikolojik olarak kuşatılmışlığını imleyen yoğunlaşmış bir varoluş hâlini açığa çıkarır. Kadınlar ve çocuklar etrafında örülen bu görsel evrende spiral, yalnızca düzenleyici bir yapı değil; bastırılmış, silinmiş ya da ertelenmiş olanın izini süren eleştirel bir okuma aygıtına dönüşür. Sanatçı, kadın ve çocuk deneyimlerini distopik bir bağlamda ele alırken, travma ve baskıyı temsil etmekten ziyade, onları estetik düzlemde yeniden kurar. Lirik yoğunluk taşıyan renk kullanımı, bu bağlamda yalnızca bir ifade biçimi değil; aynı zamanda normatif görme rejimlerine karşı geliştirilen duyusal bir direnç hattıdır. Böylece resim, temsili aşarak, eleştirel düşüncenin ve estetik direnişin kesişiminde konumlanan bir müdahale alanı hâline gelir.